Γέφυρες & Τούνελ στη Νέα Υόρκη

Holland Tunnel

Το Holland Tunnel είναι ένα τούνελ κάτω από τον ποταμό Hudson River που συνδέει το νησί του Manhattan στη Νέα Υόρκη με το Jersey City στο New Jersey με τον αυτοκινητόδρομο Interstate 78 της ηπειρωτικής χώρας.

Η σήραγγα που ήταν αρχικά γνωστή ως Hudson River Vehicular Tunnel ή Canal Street Tunnel, ήταν η πρώτη από τις δύο σήραγγες αυτοκινήτων κατασκευασμένη κάτω από το ποτάμι.

Με τη ραγδαία αύξηση των αυτοκινήτων και των μεταφορών με φορτηγά, μετά την αλλαγή του αιώνα, τα πορθμεία του ποταμού Hudson River μετέφεραν 30 εκατομμύρια οχήματα ετησίως μεταξύ Νέας Υόρκης και New Jersey. Το 1906, ένας συνασπισμός της Επιτροπής Γεφυρών και Τούνελ  της πολιτείας της Νέας Υόρκης (New York State Bridge and Tunnel Commission) και της Επιτροπής Γεφυρών και Τούνελ του New Jersey (New Jersey Interstate Bridge and Tunnel Commission) άρχισε μελέτες σκοπιμότητας για την κατασκευή μιας γέφυρας από το Manhattan στο Jersey City.

Δεδομένου ότι θα ήταν ευκολότερο και φθηνότερο από το να χτιστεί μια σήραγγα, μια γέφυρα θεωρήθηκε αρχικά ως μια εφικτή λύση. Ωστόσο, υπήρχαν μειονεκτήματα για την επιλογή μιας γέφυρας. Η γέφυρα του ποταμού Hudson River θα απαιτούσε ελάχιστη κάθετη απόσταση 61 μέτρα για τα πλοία που ταξίδευαν από και προς τα λιμάνια του ποταμού. Από την πλευρά του Manhattan ο ποταμός Hudson River δεν πληρούσε τις απαιτήσεις του ύψους για μια γέφυρα, και θα έπρεπε να κατασκευαστούν πολύ μεγαλύτερες προσεγγίσεις από εκείνες που απαιτούσε μια σήραγγα. Τέλος, μια γέφυρα θα ήταν πιο ευάλωτη στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες από ότι μία σήραγγα. Τελικά, ο κοινός συνασπισμός αποφάσισε το 1913 να κατασκευάσει ένα τούνελ.

Δύο προτάσεις αρχικά έπεσαν στο τραπέζι για το Hudson River Vehicular Tunnel. Η πρώτη πρόταση, που υποβλήθηκε από την εταιρεία Jacobs and Davies, πρότεινε μια σήραγγα σε δύο επίπεδα με 9,5 μέτρα διάμετρο. Το ανώτερο επίπεδο, το οποίο θα μετέφερε πιο αργά αυτοκίνητα, θα είχε ένα οδόστρωμα πλάτους 5,5 μέτρων εκ των οποίων τα 3,4 μέτρα θα ήταν για τα αυτοκίνητα και τα 1,2 μέτρα για τα πεζοδρόμια. Το χαμηλότερο επίπεδο, το οποίο θα εξυπηρετούσε τα γρήγορα οχήματα, προέβλεπε να υπάρχει ένα 4,9 μέτρα οδόστρωμα με τα 2,7 από αυτά για τα αυτοκίνητα. Και τα δύο επίπεδα θα διέθεταν δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Η δεύτερη πρόταση, που υποβλήθηκε από τον μηχανικό George Goethals (ο οποίος τελικά θα γινόταν αρχιμηχανικός της Λιμενικής Αρχής), ήταν ένα σχέδιο σε δύο επίπεδα με διάμετρο 12,9 μέτρα. Κάθε επίπεδο ήταν να μεταφέρει αντίθετες λωρίδες κυκλοφορίας, δύο λωρίδες σε κάθε κατεύθυνση. Ο δρόμος θα είχε 7 μέτρα πλάτος με τα 4 από αυτά για τα αυτοκίνητα.

Ο κοινός συνασπισμός Νέας Υόρκης-New Jersey αποφάσισε τελικά σε ένα σχέδιο για μια δίδυμη σήραγγα του Clifford Holland, πρωτοπόρου στην κατασκευή σηράγγων. Το 1919, ο Holland έγινε αρχιμηχανικός της σήραγγας που έφερε τελικά το όνομά του.

Οι σήραγγες κάτω από τον ποταμό Hudson River δεν ήταν νέες. Η πρώτη σιδηροδρομική σήραγγα κάτω από τον ποταμό Hudson River άνοιξε το 1910. Ωστόσο, η πολύ μεγαλύτερη σε διάμετρο σήραγγα οχημάτων, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις των εξατμίσεων των οχημάτων για τους επιβαίνοντες, ιδίως για εκείνους που θα είχαν κολλήσει στην κίνηση στο εσωτερικό της σήραγγας, παρουσίαζαν νέα προβλήματα. Για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, ο Holland συγκέντρωσε μια ομάδα ειδικών από τo Γραφείο Ορυχείων των ΗΠΑ (USA Bureau of Mines), το πανεπιστήμιο του Yale και το πανεπιστήμιο του Illinois. Ο Ole Singstad, ο οποίος αργότερα θα σχεδίαζε τις σήραγγες Lincoln Tunnel, Queens-Midtown Tunnel και Brooklyn-Battery Tunnel, τέθηκε επικεφαλής της ομάδας σχεδιασμού.

Πριν από την κατασκευή, η ερευνητική ομάδα εξέτασε τα οχήματα εντός κλειστών θαλάμων. Μετά τη δοκιμή επιβαινόντων εθελοντών στα αυτοκίνητα για να προσδιορίσουν την επίπτωση των καυσαερίων, η ομάδα διαπίστωσε ότι ο αέρας με μόνο το μισό τοις εκατό του μονοξειδίου του άνθρακα μπορεί να ήταν θανατηφόρος.

Ο Holland και η σχεδιαστική ομάδα ανέπτυξε ένα επαναστατικό σύστημα δύο αγωγών – ένα σύστημα το οποίο χρησιμοποιείται ένας αγωγός για να εισάγεται καθαρός αέρας, και ένας άλλος για να εξάγει τα καυσαέρια – που υιοθετήθηκε τελικά από τις σήραγγες οχημάτων σε όλο τον κόσμο. Για να διευκολυνθεί η ανταλλαγή καθαρού και μολυσμένου αέρα, η ομάδα ανέπτυξε ένα σύστημα ανεμιστήρων εξαερισμού και αεραγωγών που κυκλοφορούσαν καθαρό αέρα σε όλο το μήκος της σήραγγας. Ο αέρας κινείται με 42 ανεμιστήρες εισαγωγής αέρα και 42 ανεμιστήρες εξαγωγής αέρα – συνολικά 6.000 ίππων – τοποθετημένους σε τέσσερα κτίρια εξαερισμού. (Μόνο 56 από το σύνολο των 84 ανεμιστήρων είναι σε λειτουργία ανά πάσα στιγμή. Οι υπόλοιποι 28 ανεμιστήρες προορίζονται για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης). Χρειάζονται περίπου 90 δευτερόλεπτα για να αλλάξει εντελώς ο αέρας στη σήραγγα.

Η κατασκευή της σήραγγας ξεκίνησε το 1920 και προχώρησε σε επτά μεγάλα, επίπονα χρόνια. Ωστόσο, ο Holland δεν πρόλαβε να δει το όνειρό του να αποδίδει καρπούς. Πέθανε μία ημέρα πριν από τη συνάντηση των συνεργείων κατασκευής από τη Νέα Υόρκη και το New Jersey μέσα στο τούνελ. ΟSingstad, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας σχεδιασμού πριν από την κατασκευή, ανέλαβε ως επικεφαλής μηχανικός.

“Σκέψου δύο φορές, ζεις μονάχα μια φορά”. Αυτή ήταν η έκφραση που χρησιμοποιούνταν από τους εργάτες “sandhogs,” καθώς οι εργαζόμενοι που κλήθηκαν για την κατασκευή της σήραγγας, γνώριζαν τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζαν μέσα σε αυτή. Οι ομάδες “sandhogs” ακολούθησαν δύο τεράστιες υδραυλικά τροφοδοτούμενες ασπίδες στο πλαίσιο της κοίτης του ποταμού. Οι ασπίδες από χυτοσίδηρο ζύγιζαν 400 τόνους, είχαν διάμετρο 9,1 μέτρα, μήκος 4,8 μέτρα και είχαν μια ώθηση προς τα εμπρός της τάξης των 6.000 τόνων. Καθώς προχωρούσαν, οι “sandhogs” αφαιρούσαν τη λάσπη που προέκυπτε τους βράχους και βίδωναν μια σειρά δακτυλίων σιδήρου που θα αποτελούσαν την επένδυση της σήραγγας. Χρησιμοποίησαν συνολικά 115.000 τόνους χάλυβα από χυτοσίδηρο και 114.683 κυβικά μέτρα σκυροδέματος σε όλη τη γραμμή του τούνελ.

Σε μια καλή μέρα, οι “sandhogs” μετακινούνταν περίπου 12 μέτρα. Στις κακές ημέρες, δεν μετακινούνταν καθόλου, και συχνά υπέφεραν από “αποσυμπίεση” μια ασθένεια που προκαλούνταν από τον συμπιεσμένο αέρα της σήραγγας. Συνολικά 13 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατασκευής.

Στις αρχές του 1927, δύο αδέλφια, οι δύο ηγέτες των ομάδων “sandhog”  της Νέας Υόρκης και του New Jersey, συναντήθηκαν όταν οι δύο ομάδες που έσκαβαν, ένωσαν τις “τρύπες”. Το Holland Tunnelάνοιξε τα μεσάνυχτα της 13ης Νοεμβρίου 1927, παρέχοντας την πρώτη σταθερή διέλευση οχημάτων μεταξύ Νέας Υόρκης και New Jersey, με κόστος 54 εκατομμύρια δολάρια. Ο Πρόεδρος Calvin Coolidge άνοιξε επίσημα τη σήραγγα, με το ίδιο κλειδί που άνοιξε την διώρυγα του Παναμά το 1915.

Στο πρώτο λεπτό μετά τα μεσάνυχτα στις 13 Νοεμβρίου, ένα φορτηγό κάνοντας μια αποστολή στο Bloomingdale’s Department Store του Manhattan ήταν το πρώτο μη-υπηρεσιακό όχημα που διέσχισε το Holland Tunnel, και το πρώτο όχημα που πλήρωσε τα διόδια στο σταθμό διοδίων Plaza Canal Street. Στην πρώτη μέρα λειτουργίας της, το τούνελ διέσχισαν 52.000 οχήματα και στις δύο σήραγγες του.

Η Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης (Port of New York Authority, αργότερα Port Authority of New York and New Jersey), ανέλαβε την αρμοδιότητα του Holland Tunnel το 1931. Το 1934, η Julius Henry Cohen, η οικονομική σύμβουλος της Λιμενικής Αρχής, εξέδωσε τα νέα ομόλογα της Λιμενικής Αρχής ως μια μοναδική πρόταση χρηματοδότησης. Τα νέα ομόλογα έπαιρναν τα πλεονάσματα που δημιουργούνταν από το Holland Tunnel για τη χρηματοδότηση των γεφυρών μεταξύ Staten Island καιNew Jersey, καθώς και την κατασκευή του τούνελ Lincoln Tunnel.

Στις 13 Μαΐου 1949, ένα φορτηγό φορτωμένο με 80 βαρέλια άνθρακα δισουλφιδίου κάηκε στην πλευρά του New Jersey, στη νότια σήραγγα, καταστρέφοντας τα πλακάκια του τοίχου και της οροφής για 183 μέτρα. Περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, η σήραγγα απειλήθηκε από τη φωτιά για μια ακόμη φορά. Στις 25 Μαρτίου 2002, μια πυρκαγιά πολλαπλών εστιών σε μία εγκαταλελειμμένη αποθήκη στο Jersey City απείλησε τη δυτική είσοδο του Holland Tunnel συμπεριλαμβανομένων και των διοδίων. Για αρκετές ημέρες, η Λιμενική Αρχή είχε κλείσει τη σήραγγα για όλη την κυκλοφορία, ενώ εργασίες πυρόσβεσης και κατεδαφίσεων ήταν σε εξέλιξη.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, κατασκευάστηκε ένας νέος σταθμός διοδίων εννέα λωρίδων στο Jersey City στην ανατολική κατεύθυνση μόνο. Προς τη δυτική κατεύθυνση οι αυτοκινητιστές δεν πλήρωναν διόδια. Μέχρι τότε, διάσπαρτα περίπτερα από την πλευρά του τούνελ της Νέας Υόρκης εισέπρατταν διόδια και για τις δύο κατευθύνσεις, προκαλώντας συμφόρηση σε όλο το Lower Manhattan και στο εσωτερικό της σήραγγας προς την ανατολή. Κάθε θάλαμος διοδίων ήταν περίπου στο μέγεθος ενός τηλεφωνικού θαλάμου.

Το 1984, η Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών (American Society of Civil Engineers) χαρακτήρισε το Holland Tunnel ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο Πολιτικών Μηχανικών (National Historic Civil Engineering Landmark), το πρώτο μηχανικά αεριζόμενο τούνελ οχημάτων του κόσμου.

Σύμφωνα με τη Λιμενική Αρχή, το Holland Tunnel μεταφέρει περίπου 100.000 οχήματα ημερησίως μεταξύ του Jersey City στο New Jersey και της Canal Street στο Manhattan. Σε σχεδόν 80 χρόνια λειτουργίας του, το τούνελ έχουν διασχίσει πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο οχήματα.

Το Holland Tunnel σήμερα συνδέεται με τους αυτοκινητόδρομους I-78, Business US 1-US 9 και NJ 139 στο Jersey City. Σύμφωνα με το Υπουργείο Μεταφορών της πολιτείας της Νέας Υόρκης (NYSDOT), η ονομασία I-78 συνεχίζεται σήμερα μισό μίλι μέσα από τα σύνορα του New Jersey και της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, οι ενδείξεις που οδηγούν στη σήραγγα και στις δύο πλευρές του ποταμού Hudson River δεν έχουν τις αντίστοιχες σηματοδοτήσεις.

Η Λιμενική Αρχή πρόσφατα ολοκλήρωσε τα ακόλουθα έργα στο Holland Tunnel:

  • Εγκατάσταση νέου πληροφοριακού συστήματος των αυτοκινητιστών κόστους 26 εκατομμυρίων δολαρίων.
  • Αντικατάσταση του συνόλου των 84 ανεμιστήρων στο σύστημα εξαερισμού, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης των νέων μηχανισμών κόστους 19 εκατομμύρια δολαρίων.
  • Αποκατάσταση της δυτικής προσέγγισης στην 14ης Street στο Jersey City, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός νέου οδοστρώματος και την εγκατάσταση νέων συστημάτων ελέγχου της κυκλοφορίας κόστους 19 εκατομμύρια δολαρίων.

Για περισσότερο από ένα μήνα μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (World Trade Center), το Holland Tunnel έκλεισε για όλα τα οχήματα με εξαίρεση τα οχήματα έκτακτης ανάγκης. Όταν η σήραγγα ξανάνοιξε, η Λιμενική Αρχή και το Τμήμα Μεταφορών της πόλης της Νέας Υόρκης (NYCDOT), επέβαλε νέους περιορισμούς HOV (High-occupancy vehicle lane) ως μέρος της ευρύτερης κλίμακας προσπάθειας για τη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης στο Manhattan κάτω από την 63rd Street. Εφαρμόζονται για πρώτη φορά όλο το εικοσιτετράωρο, και αργότερα εφαρμόζονται μόνο κατά τη διάρκεια των ωρών αιχμής. Ο περιορισμός σταμάτησε το Νοέμβριο του 2003.

Όταν το τούνελ ανοίχτηκε στην κυκλοφορία μη-έκτακτης ανάγκης, τον Οκτώβριο του 2001, μόνο τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν το Holland Tunnel. Οι περιορισμοί για τη διέλευση φορτηγών, ήρθησαν σταδιακά. Σήμερα, οι απαγορεύσεις ισχύουν μόνο για οχήματα με τέσσερις ή περισσότερους άξονες, των ρυμουλκούμενων οχημάτων, περιορίζοντας ουσιαστικά μια δημοφιλής διαδρομή των φορτηγών από την Canal Street στο New Jersey.

About the author

New Yor Travel

Στο New York Travel θα βρείτε όλες τις πληροφορίες που ζητάτε για την πόλη της Νέας Υόρκης. Στις σελίδες μας θα βρείτε πληροφορίες σχετικά με αξιοθέατα, ξενοδοχεία, εκδρομές, φαγητό, διασκέδαση, παραστάσεις στο Broadway και πολλά άλλα

Σχολιάστε

eleven + fifteen =